Wat een weken..

Vanaf dat ik een stukje in de voortuin heb om gespit is het berg afwaards gegaan. Ik stond op mijn benen te trillen en voor dagen had ik pijn. Je denkt normale spierpijn maar de pijn was op niet gebruikelijke plekken. Daarna kan ik niet meer tegen mijn grens werken. Dagelijks stap voor stap en dagelijks op staan met gedachte wat kan mijn lichaam nog. Dagelijks tegen jezelf zeggen .."Kom op meid" Dagelijks machteloos kijkend naar je gezin waar je veel meer voor wilt doen en wil betekenen.
Je word er boos en verdrietig van maar dan moet je weer positief bekijken. Je doet niet anders maar dag na dag ontdek je weer iets nieuws.  Word de wereld om je heen kleiner en de vraag blijft wat kan je er tegen doen?
We blijven maar hopen dat de wetenschap wat vind om dit te genezen of verbeteren.
Het gaat ietsje beter dan vanaf die dag van omspitten en pas me maar weer aan de dag.